Echte liefde is loslaten...

‘Ik voel me alsof ik midden op de oceaan een muntstuk overboord heb laten vallen. Hoe hard ik het ook nodig zal hebben, het zinkt onherroepelijk naar de bodem van de zee, en wat ik ook zou proberen, ik zou het nooit meer uit de golven kunnen opvissen. Dat troost me. Wat ik ben verloren, is voor altijd buiten mijn bereik. Ik moet het vergeten en verder varen.’.

 

Dit keer een citaat dat regelrecht uit het boek komt en in mijn ogen het verhaal perfect beschrijft. Het gaat namelijk om het ontdekken van de liefde. Een liefde die zo sterk is dat je er alles voor wil doen. Alles, ook hem loslaten om het geluk van de ander niet in de weg te staan. Het citaat geeft ook meteen de complexe en poëtische schrijfstijl van Arthur Japin weer.

Persoonlijk was dit het boek waar ik het meest naar uitkeek om het te lezen. Ik kan dan ook af en toe een goede historische roman smaken en het feit dat deze over Giacomo Casanova ging, maakte het alleen maar beter. Vraag me niet waarom, maar sinds de film ‘Casanova’ met Heath Ledger in de hoofdrol ben ik nogal snel verkocht wanneer de naam Giacomo Casanova valt. Het feit alleen al dat dit kleurrijke personage een zelfstandig naamwoord is geworden in onze moedertaal, piekt mijn interesse naar alle verhalen rondom hem.

 

Japin kiest voor een ik-verteller wat het verhaal ietswat eenzijdig doet overkomen maar op hetzelfde moment ook je meer in de zee van emoties die Lucia evaart meetrekt. Je beleeft samen met haar de onbezorgde jeugd die ze op Pasiano leidde als kind om vervolgens na haar ziekte de grauwe, kille wereld tegemoet te reizen. Een wereld vol mensen die je beoordelen op je uiterlijk en als dat al niet aan de normen voldoet… Dan doen ze niet eens de moeite om naar je innerlijk te kijken, ookal is je hart nog zo puur als kristal.

Op de één of andere manier herken ik mezelf wel een beetje in Lucia. Ik weet namelijk ook wat het is om met een ‘schitterend gebrek’ door het leven te gaan. Als baby werd er bij mij oogkanker vastgesteld. Op dertien maanden ben ik geoppereerd. Mijn rechteroog hebben ze nog kunnen redden, mijn linker was al helemaal blind en om uitzaaiing te voorkomen werd het dan ook weggenomen. Sindsdien draag ik een kunstoog.

Zelf heb ik het nooit echt ervaren als een gebrek. Ik kan me niet herrinneren dat ik ooit met twee ogen heb kunnen zien. Mijn zicht zoals ik het nu ken is voor mij de normaalste zaak van de wereld. Ik heb mezelf al van jongsafaan geleerd om eerst de details in me op te nemen en dan pas de hele foto. Hierdoor zie ik vaak meer dingen dan mensen met twee ogen. Om het met een metafoor te zeggen die te linken is aan het boek, soms heb ik de indruk dat ik één van de weinigen ben die de wereld ziet zonder een sluier voor de ogen.

En zo een sluier is aan de ene kant een beschermmiddel maar ook een gevaar. Je duwt degene buiten je sluier weg en soms verlies je zelfs het oog op de realiteit. En wat als de sluier afvalt? Dan pas zal blijken of het echt een sluier van dun gaas was waar de echte jij af en toe wat leek door te sijpelen of toch eerder een hard, zwaar masker waarmee je slechts een rol speelde op het toneel dat wij het leven noemen.

 

Ondanks dat ik me kan identificeren met Lucia, ben ik het toch niet altijd eens met de keuzes die ze maakt. Maar ja, het leven heeft vele keuzes. Dat betekent nog niet dat je de juiste maakt. En ‘de juiste’ is in dit geval ook vrij in te vullen. Want wat in Lucia’s ogen juist bleek te zijn, kan – wanneer Giacomo het echte verhaal van zijn geliefde was teweten gekomen- in de zijne net fout zijn geweest. En als je er even bij nadenkt… Lucia haalt enkele keren in het verhaal aan dat ze nergens spijt van heeft. Toch klampt ze zich aan de herrinnering van Giacomo vast wanneer ze van hem vlucht. En wanneer ze opnieuw afscheid van hem neemt, dit keer als Galathée de Pompignac, klampt ze zich vast aan het leven dat in haar buik groeit. Men zegt vaak dat je je eerste liefde nooit vergeet. Lucia zal Giacomo nooit vergeten en hij zal haar nooit vergeten.

 

Als we het emotionele even terzijde laten en echt technisch naar het boek gaan kijken, moet ik toch wel concluderen dat dit een boek is voor de meer geoefende lezer. Japin deinst er niet voor terug om moeilijk taalgebruik –wat overigens in de periode waarin het boek zich afspeelt het gebruik was in de omgangstaal- op de lezer zijn bord te zwieren. Een opbouw naar het niveau van dit boek is dan ook noodzakelijk en zelfs dan nog denk ik dat leerlingen wel wat begeleiding in het uitspitten van het verhaal zullen waarderen.

Aangezien tijd en ruimte in dit boek een grote rol spelen, is het toch wel een aanrader om het met de volle aandacht te lezen. Ook lezers die geneigd zijn om snel naar de dialogen in het verhaal over te gaan, zullen bedrogen uitkomen. Je hebt namelijk de gedachtegang van Lucia nodig om ‘the full picture’ voor ogen te krijgen.

 

Normaal, wanneer we een boek verplicht moeten lezen voor school, bestempel ik deze al snel als ‘één keer lezen en gedaan’. Na de boekbespreking belandt hij dan op een plank van onze huiselijke privé bibliotheek en er zal nooit meer een haan naar kraaien.

Met ‘Een schitterend gebrek’ is dit totaal niet het geval. Ik kan je van nu al verzekeren dat ik het opnieuw zal lezen en ook zal aanraden aan vrienden en familie. Andere boeken van Arthur Japin zullen ook nog belanden op mijn ‘still to read pile’, want niet alleen het genre en het verhaal spreken me aan maar ook de schrijfstijl.

Kortom, echt een aanrader voor de wat geoefendere lezer of voor een lezer die een uitdaging zoekt.

| Viewed
times

0 Comments

Leave a comment...