De hel is leeg...

‘De hel is leeg en alle duivels zijn hier.’. Eén van mijn meest favoriete quotes uit ‘The Tempest’ van niemand minder dan William Shakespeare. Je vraagt je misschien af waarom ik deze blog begin met een zin uit een boek dat helemaal niet op de lijst stond…Wel, Shakespeare was gekend als een woordenkunstenaar die het leven op een poëtische manier weergaf zonder de slechtheid van dat leven te verdoezelen. Hij gaf het leven weer zoals het werkelijk was. Niet door een roze bril kijkend maar door eentje van helder glas.

 Wij mensen hebben zowel goed als kwaad in ons. Elke dag moeten we ons opnieuw bewijzen. Zijn we goed, vergroot onze kans om ooit in de hemel terecht te komen. Zijn we dit niet, dreigt ons geloof met de hel. Maar niemand wil de hel. We willen allemaal de hemel. Dus we zetten ons beste beentje voor. Tenminste… Totdat er een tijd komt van oorlog. Want dan lijkt de wereld te branden en is het inderdaad alsof de hel leeg is en alle duivels over de aarde lopen.

 

 In ‘Allemaal willen we de hemel’ vertelt Els Beerten het verhaal van de familie Claessen. Je hebt vader Sander, moeder Blondine en de drie kinderen: Jef, Renée en Remi. Op de proloog en de epiloog na schrijft ze over de familie die de Tweede Wereldoorlog meemaakt. Sander is vastbesloten om zijn gezin aan de kant van het schouwspel genaamd oorlog te houden en moedigt ze daarom ook aan om iets te doen voor hun toekomst. Alle drie moeten ze hun best doen op school en later liefst ook verder studeren. Maar er is ook een passie die de vader maar wat graag deelt met zijn kroost: muziek.

Sander speelt net als zijn vader de trompet. Ook zijn kinderen volgen in deze voetsporen. Samen spelen ze in ‘Ons Verlangen’, de fanfare van hun dorp. Op een dag komt er een nieuwe jongen bij hun muziekgezelschap. Zijn naam is Ward, hij heeft dezelfde leeftijd als Jef en het lijkt wel alsof hij kan toveren zodra hij zijn geliefkoosde saxofoon aan zijn lippen zet.

 Renée wordt haast meteen stapelverliefd op Ward terwijl Jef zijn nieuwe beste vriend in de jongen ziet. De kleine Remi ziet op zijn beurt Ward als een nieuwe grote broer die hem nieuwe dingen kan aanleren. Het leven lijkt mee te vallen voor de familie Claessen en Ward in de donkere tijden van de Tweede Wereldoorlog. Maar dan komt het nieuws dat Stalingrad is gevallen.

Ward, overtuigt dat de Russen na de Duitsers ook de Belgen zullen aanvallen, sluit zich aan bij het Vlaams Nationaal Verbond en geeft zich op om mee te gaan vechten mét de Duitsers tégen de Russen. Meteen verbiedt Sander zijn kinderen nog om te gaan met Ward. Want wie omgaat met een collaborateur, is volgens het Geheime Leger er zelf één. Het contact tussen de familie Claessen en Ward verwaterd. Tenminste, dat is wat Sander denkt. Zijn oudste zoon Jef houdt namelijk nog altijd contact met zijn beste vriend door briefwisseling.

Wanneer Ward terugkomt van het front voor zijn verlof, komt hij er al snel achter dat Jef nog de enige vriend is die hij in het dorp heeft. Maar ook dit veranderd wanneer Ward samen met twee andere soldaten een aanval op het Geheime Leger doet. Ward zijn opdracht was om de bewaker te elimineren. Wanneer hij echter ziet dat dit zijn oom is, besluit Ward in de lucht te schieten om de leden van het Geheime Leger te waarschuwen. Jef is echter zijn vriend gevolgd en denkt dat Ward heeft gemist en schiet daarom zelf. Dan ziet hij dat hij Theo heeft neergeschoten. Ward gaat de volgende dag zonder afscheid te nemen terug naar het front en Jef gebruikt dit om zijn eigen vel te redden. Hij schuift alle schuld op Ward zodat hijzelf er als een held uitkomt. Maar het probleem met de waarheid is dat hoelang je deze ook verzwijgt, ze altijd aan het licht komt. Na twee jaar besluit Ward terug te keren naar België en zijn straf onderogen te zien. Wanneer Jef dit nieuws verneemt schiet hij in paniek. Gaat Ward hem verraden om zijn eigen vel te redden zoals hij zelf een goede twee jaar eerder had gedaan?

Persoonlijk zag ik er een beetje tegen op om het boek te lezen. Verhalen over de Wereldoorlogen liggen me namelijk niet zo. Toch heeft het boek me aangenaam verrast want het ging meer over het leven in de oorlog dan over de oorlog zelf.

Het verhaal leest bovendien ook vlot. Het enige wat misschien een beetje moeilijkheden met zich meebrengt is dat de schrijfster continue van perspectieve wisselt zonder dit aan te kondigen. De ene keer vertelt ze uit het standpunt van Ward, dan van Renée, dan weer van Jef en soms ook uit het standpunt van Remi. Soms ben je dus niet echt zeker wie er aan het woord is en duurt het enkele zinnen voordat je er een naam op kan plakken.

Wat ik ook leuk vind aan het verhaal is dat de proloog en de epiloog zich in het heden afspelen en eigenlijk met elkaar aansluiten, terwijl al hetgene tussen deze twee hoofdstukken zich afspeeld in het verleden en het verhaal vertelt van het leven van de karakters in de oorlog. Om dit nu even terug te koppelen aan de leerstof: het verhaal wordt dus niet chronologisch verteld waardoor fabel en suject dan ook niet aan elkaar gelijk zijn.

De plottwist zat wel goed in elkaar. In het hele verhaal wordt Jef beschreven dat hij een schrikschijter is, dus je verwacht niet dat hij op het proces voor de ogen van heel het dorp een pistool uit zijn jaszak haalt en deze gebruikt om Ward de mond te snoeren. Jef kan hierdoor op zeer weinig respect van de lezer rekenen aangezien deze weet dat Ward nooit van plan was om Jef te verraden. Vriendschap was in zijn ogen belangrijker dan zijn eigen vel te redden en het is net dat moraal dat eender welke lezer op het einde zal bijblijven.  

 

 

 

| Viewed
times

3 Comments

Nov 02, 2012
Ann Brouns said...
Dag Meaghann,
Ik werd direct meegevoerd in je blog, je manier van schrijven, heel leuk dat je ook in het begin een link legt met Shakespeare. Je merkt aan je schrijven dat dit met veel passie gedaan is.
Ik vond je blog heel aangenaam om te lezen, mits ik voor het andere boek gekozen had, is dit misschien wel een aanzet geweest om het te gaan lezen.
Groetjes Ann
Nov 07, 2012
andevos said...
Je schrijft op een vlotte, aantrekkelijke manier, maar je tekst bulkt van de dt- fouten, spijtig genoeg. Haal ze er snel uit. Verder vat je de plot goed samen, maar besteed in volgende blogs meer aandacht aan analyse, zodat je tekst de diepgang vertoont die jij er zeker in kan leggen! Lees de inspiratievragen uit de taakbeschrijving nog eens door.
Nov 15, 2012
Hey Meaghann,
Zeer creatief dat je begint met een quote van Shakespeare, maar aangezien ik het andere boek (Joe Speedboot) heb gelezen, kon ik in het begin geen link leggen met het verhaal. Dit zorgde ervoor dat ik, na je samenvatting van het verhaal, terug moest gaan naar de inleiding om hem nog eens te herlezen. Ik weet niet of dit echt een minpuntje is, omdat het misschien de bedoeling is dat we de verslagen alleen schrijven voor de leerlingen die het wel hebben gelezen, maar wou het toch even vermelden.
Je samenvatting van het verhaal vind ik zeer uitgebreid. In mijn geval was dit handig omdat ik het boek zelf niet had gelezen, maar persoonlijk vind ik toch dat je hier iets te diep op ingaat. Dit heeft als gevolg dat je persoonlijke mening over het boek vrij beknopt is, iets wat ik jammer vind omdat dit mij toch het meest interesseert.
Je hebt wel een leuke, interessante schrijfstijl waardoor ik je verslag met plezier heb gelezen en al bij al vind ik het een wel een goed verslag.

Leave a comment...