Balansverslag

Na een semester lang van boeken lezen kan ik één ding concluderen: mijn liefde voor lezen is alleen nog maar gegroeid. Lezen is er bij mij van toen ik klein was met de paplepel ingegeven. In mijn familie vind je dan ook enkele grote leesliefhebbers en ik ben er één van.

 

Toegegeven, niet alle boeken die ik heb gelezen konden mij bekoren. Sommige waren net iets te realistisch voor mij en ik lees echt niet graag verhalen waaruit scenes zich soms voor mijn eigen voordeur lijken af te spelen.

Het boek dat me het meest is bijgebleven van de vijf die ik heb gelezen is ‘Een schitterend gebrek’. Het verhaal vond ik geweldig alsook het historische aspect. Ook ‘Allemaal willen we de hemel’ heeft me aangenaam verrast al moet ik eerlijk toegeven dat ik deze laatste al sneller zou aanraden aan toekomstige leerlingen van mij dan ‘Een schitterend gebrek’.

Wat ik ook leuk vond was het feit dat we deze boeken lazen in het kader van het vak ‘Nederlands Literatuur’. Constant bezig zijn met literatuur in de les en dan alles wat je geleerd hebt toepassen op eigen gelezen literatuur… Fantastisch! Een groot verschil met de lessen Nederlands vroeger waar je boekbespreking bestond uit een samenvatting van het verhaal en je eigen opinie.

Ook de boekendiscussies waren een leuke afwisseling. Ik had echt het gevoel dat we een boekenclubje hadden zoals je vaak ziet in van die Amerikaanse series. Wat ik vooral interessant vond was dat ondanks iedereen in de groep hetzelfde verhaal woord voor woord heeft gelezen, ze het toch anders hadden ervaren.

 

Met spijt in het hart neem ik dan ook afscheid van de lessen literatuur en de gezelligheid van de boekendiscussies. Al moet ik heel eerlijk zijn… Ik ben ook wel ergens blij dat het voorbij is. Mijn ‘still to read pile’ is namelijk de afgelopen maanden aardig gegroeid en ik kan dan ook niet wachten tot ik opnieuw ‘vrij’ kan lezen en zo terug de toestemming krijg van mijn mama om opnieuw nieuwe boeken aan te schaffen.

God het nakijken geven...

‘The truth belongs to God, the mistakes were mine…’.

In de Engelenmaker van Stefan Brijs betreedt de schrijver een ‘taboe’ pad die niet vele durven te bewandelen. Het pad van: klonen.

 

Doktor Victor Hoppe keert terug naar zijn geboortedorp Wolfheim. De dokter heeft nooit echt goed gelegen bij de dorpsbewoners die al vanaf zijn geboorte ervan overtuigd zijn dat het Kwaad in hem schuilt. Het bewijs daarvan vinden zij namelijk in zijn rode haren en zijn hazenlip. De verrassing is dan ook groot wanneer de dokter na jaren terugkeert naar het dorpje dichtbij het Drie-landenpunt. Deze verrassing wordt zelfs nog groter wanneer dokter Hoppe uit de taxi stapt met een grote draagmand met drie baby’s in.

Hun rode haren en hazenlip wijzen meteen dat ze genetisch gelinkt zijn met de dokter. Hij stelt ze dan ook voor als zijn zonen: Michael, Gabriël en Rafaël. De namen van de drieling zijn meteen te linken naar de titel aangezien ze vernoemd zijn naar de aartsengelen.

Met de drieling lijkt echter iets vreemd aan de hand. Zo kunnen ze al spreken op amper enkele maanden tijd en blijken ze uiterst intelligent. Alleen hun fijne motoriek lijkt zich maar moeilijk te ontwikkelen.

In deel twee leert de lezer de reden hiervan. Michael, Gabriël en Rafaël zijn klonen van de dokter zelf. Alleen is er een fout in hun gentische code die ervoor zorgt dat ze zeer snel verouderen. De drieling is dan ook vaak ziek en de dokter weet al zeer snel dat zijn zonen niet lang zullen verblijven op aarde.

Wanneer de draagmoeder van de drieling opduikt, is Michael al gestorven en vindt ze de andere twee in een niet veel betere staat in hun slaapkamer. Dokter Hoppe echter lijkt al afscheidt te hebben genomen van V1, V2 en V3 zoals hij de drieling noemt. Tijdens een discussie grijpt de vrouw naar een scalpel en haalt de dokter zijn zij open.

Ondertussen wordt de dove Gunther Werber aangereden door een bus en sterft aan zijn verwondingen. Wanneer dokter Hoppe zijn ouders gaat bezoeken om hen te condoleren vraagt hij of hij het lichaam van hun dode zoon mag zien. Hij snijdt Gunther zijn teelballen af met de bedoeling om dit genetisch materiaal opnieuw te gebruiken als zijn tweede kloonexperiment. Het plan van de dokter komt tot stand wanneer de moeder van Gunther in een depressie sukkelt en de dokter haar en haar man aanraadt om opnieuw te gaan voor een kind. Dokter Hoppe belooft dat hij het genetisch materiaal zo kan manipuleren dat hij de kans op een doof kind kan wegwerken. Dit lukt echter niet. Maar toch plant hij de embryo’s in. Aangezien hij de wonde in zijn zij heeft opengehouden geeft dit al ergens weg dat hij opnieuw met zijn eigen genetisch materiaal aan de slag is gegaan.

De ontknoping van het verhaal gebeurt wanneer er tijdens de bedevaart naar La Chapelle met Lothar Weber en de priester voorop het lichaam van Victor Hoppe aantreffen genageld aan het kruis. Ondertussen brandt ook het huis van de dokter af. De lezer weet dat de dokter dit zelf op zijn geweten heeft, de dorpsbewoners verdenken echter de vreemde vrouw ervan.

In de epiloog komen we erachter dat Vera en Lothar Weber een jaar later een zoon hebben gekregen die ze Izaak noemen. Izaak is niet doof maar heeft wel een hazenlip. Opnieuw weet de lezer het fijne achter deze hazenlip terwijl de dorpelingen deze hazenlip wijten aan bijgeloof. Zo denken zij namelijk dat wanneer een zwangere vrouw schrikt, zoals Vera had ervaren toen ze samen met de anderen geconfronteerd werd met het dode lichaam van Victor Hoppe, het kind zal geboren worden met een hazenlip.

 

Wat ik bijzonder leuk vond aan het boek en ook wel best verrassend is het feit dat de lezer op het einde alle informatie heeft terwijl de dorpelingen nog altijd in het ongewisse blijven.

Het feit dat het boek is opgedeeld in drie delen maakt het ook wat spannender. Na deel één blijft de nieuwsgierigheid bij de lezer groot omdat hij wat op zijn honger blijft zitten. Deel twee is namelijk één grote flashback van Victor zijn jeugd en zijn beginnende carrière in de embryologie en het klonen.

Pas in deel drie vind ik persoonlijk dat de drive van het verhaal terug op gang komt. Vanaf dan ondervond ik het boek echt als een pageturner wat ik niet echt had verwacht. Ondanks dat het boek al vele lovende recensies had ontvangen was ik er toch niet honderd procent van overtuigd dat het iets voor mij zou zijn. Na het lezen van het boek moet ik toch toegeven dat ik meer dan eens op het puntje van mijn stoel zat en me moet aansluiten met de recensies. De strijd tussen Goed en Kwaad is aanwezig maar op een manier die je niet zou verwachten en de verwijzingen naar de Bijbel zijn duidelijk maar toch niet storend.

Voor wie houdt van een verhaal met een duister psychologisch kantje met een niet zo happy-end is ‘De Engelenmaker’ zeker een aanrader. Wat wees nu eerlijk… Wat is er nu leuker dan op de bank te kruipen met een spannend boek terwijl het buiten typisch Belgisch winterweer is?

The Broken Circle Breakdown

Toen ik voor het eerst de programmering van Cinema Zed opzocht, was ik niet echt enthousiast. Ik ben namelijk het meisje dat is opgegroeid met de Star Wars films, Lord of the Rings, Riddick… Niet echt het soort films dat Cinema Zed aanbiedt.

Dat is totdat ik de titel ‘The Broken Circle Breakdown’ op de lijst zag staan. Na een telefoontje met mijn nichten en alle drie onze agenda’s te hebben gesynchroniseerd, besloten we deze film te gaan kijken. Geen van ons drieën is echt te vinden voor de Vlaamse film, maar voor één keer schoven we dit vooroordeel aan de kant.

 

Veerle Baetens zet opnieuw een geweldige rol neer als Elise, de eigenares van haar eigen tattooshop. Ze is zelf, redelijk letterlijk, het uithangbord van haar shop want ze staat vol met tattoes. Haar hart is al vele malen gebroken en in haar opinie misschien zelfs één keer te veel. Maar dan botst ze op Didier die samen met zijn countryband een optreden geeft in de bar die Elise bezoekt. Het is meteen liefde op het eerste gezicht.

Elise veranderd Didiers leven compleet. Zo dwingt ze hem haast om eindelijk eens te beginnen aan de boederij die hij al jaren lang van plan is om te renoveren. Mét een veranda. Didier past hier echter een mouw aan en bouwt geen veranda maar een terranda: een terras met een dak boven. Maar de terranda is nog maar het begin van het verlanglijstje van Elise. Ze wil namelijk ook een kind. En zo wordt Maybelle ‘Belleke’ geboren.

Het gezinnetje is perfect gelukkig met zijn drieën totdat Maybelle op zes jarige leeftijd ziek wordt. De ziekte met de grote K wordt vastgesteld: kanker. Beide ouders gaan hier anders mee om. Didier zijn eerste gevoel is woede terwijl Elise ietswat depressief wordt. Maybelle echter dwingt haar ouders om elkaar te steunen en samen voor haar te vechten.

 

Het feit dat Maybelle kanker heeft en dit uiteindelijk niet overleefd greep me meteen bij de keel. Ik heb hetzelfde meegemaakt als baby alleen heb ik het wel overleefd. Toch weet ik maar al te goed dat mijn leven toen ook aan een zijde draadje hing. Ook mijn ouders zaten toen met de handen in het haar en wisten soms ook niet meer wat denken of doen. En dat is het ergste gevoel dat je als volwassenen kan hebben.

‘The Broken Circle Breakdown’ is zeker een aanrader, al is het geen slecht idee om een arsenaal aan zakdoekjes mee te nemen. Als je ze zelf niet gebruikt, dan wel je buur in de bioscoopzaal.